نیلوفر آبی

خار رنجید ولی هیچ نگفت...

گل سراسیمه ز وحشت افسرد...

و گل از مرگ رهید...

گل صمیمانه به او گفت:سلام...!!!

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر اب خواهد رفت.

همه ساکنین جزیره قایق هایشان را اماده و جزیره را ترک کردند. اما عشق میخواست تا اخرین لحظه بماند چون او عاشق جزیره بود.

وقتی جزیره به زیر اب فرو میرفت عشق از ثروت که با قایقی با شکوه جزیره را ترک میکرد کمک خواست و به او گفت:"ایا میتوانم با تو همسفر شوم؟"

ثروت گفت:"نه من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگر جایی برای تو  وجود ندارد."

پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکانی امن بود کمک خواست.

غرور گفت:"نه نمیتوانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد."

غم در نزدیک عشق بود. پس عشق به او گفت:"اجازه بده تا من با تو بیایم."

غم با صدای حزن الودی گفت:"اه...عشق من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم ."

عشق این بار به سراغ شادی رفت و او را صدا زد. اما او انقدر غرق شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را هم نشنید. اب هر لحظه بالا و بالاتر می امد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدایی سالخورده گفت:"بیا عشق من تو را خواهم برد ."

عشق انقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد و سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد.وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و  عشق تازه متوجه شد  کسی که جانش را نجات داده بود چقدر بر گردنش حق دارد.

عشق نزد علم که مشغول حل مساله ای روی شن های ساحل بود رفت و از او پرسید:"ان پیرمرد که بود؟"

علم پاسخ داد:"زمان."

عشق با تعجب گفت:"زمان؟! اما او چرا به من کمک کرد؟"

علم لبخندی زد و گفت:"زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است." 

جون من نظر یادتون نره